Mag-Computer Muna Tayo

Mag-Computer Muna Tayo

Ni

Lorenzo A. Fernandez, Jr.

           

Napatingin ako sa aking relos nang mag-umpisang burahin ng titser ko sa Math ang mga nakasulat na formula sa blackboard, tanda na matatapos na ang klase.  Limang minuto bago mag-alas-nuwebe ng umaga.  Isinuksok ko ang aking notebook at calculator sa aking backpack.  Nagpagpag ng eraser si Mr. Grabe, titser namin, para matanggal ang mga nakadikit na pulbos ng chalk dito at saka sinabing puwede nang lumabas.

            Napabuntunghininga ako nang makalabas sa classroom.  Computer time, naisip ko.  Ang sarap magpalipas ng oras sa computer.  Hindi na ako papasok sa Filipino.  Lumakad ako palabas ng gate ng high school at ilang hakbang lang ay nasa isang computer shop na ako.

            Naupo ako sa aking paboritong upuan na medyo malapit sa pinto.  Hinubad ko ang aking puting polo at isinabit ko ito sa likod ng upuan.  Naiwan sa aking katawan ang puting T-shirt na may tatak na VIPER sa harap.  Inumpisahan kong maglaro.  Hindi ba mas exciting ang game na ito kaysa subject na Filipino?  Ah, kahit na bumagsak pa ako.

            Bagsak nga ako sa nakaraang periodical test at bagsak din ang grade ko sa report card nang ibigay ito sa akin kahapon.

            Sa halip na pumasok ako sa Filipino, dito ako sa computer shop.

            Hindi pa alam ng mga magulang ko na nagka-cutting classes ako.  Ewan ko ba.  Parang nakababagot pumasok sa hindi mo gusto.  O baka na-addict na ako sa computer.  Meron ba n’on?

            Pati ang paborito kong Math ay apektado na rin.  Minsan ay naging best in Math pa ako.  Pero magmula nang malulong ako sa paglalaro ng computer games ay bumaba na ang marka ko rito, kasama ang ibang subjects, sa third grading, at sa kauna-unahang pagkakataon, bumagsak ako sa Filipino.

            Hindi bale, may fourth grading pa naman.  Paano na nga kaya?  Tingnan natin.

            “Filipino lang, ibinagsak mo?” sabi ng aking Daddy nang makita ang aking marka kahapon.  “Magtapat ka nga, ano ba ang nangyayari sa ‘yo?”

            “Wala.”

            Karaniwan ay ganoon ang sagot ko kung nagsisinungaling.  Napapakamot na lang si Dad at napapailing.  Mayamaya’y magpapabili na lang siya ng alak sa aking bunsong kapatid.

            “Bulok talaga ang mga kabataan ngayon!” bulalas ng daddy ko kung siya’y medyo lasing na.  “Dahil sa FM radio, telenobela, cellphone, at ang lintik na computer na ‘yan na pampabobo!  Hindi mo ba alam iyan?”  Parang may hinagap siya na nahuhumaling ako sa computer, sa maling gamit nito.

            “Hindi,” sabi ko na parang nakakaloko.

            “Hindi nakakabobo kung gagamitin mo sa pagre-research!”

            “Nagre-research din ako.”

            Pero ang hinahalungkat ko’y mga games sa Internet na walang kinalaman sa aking pag-aaral, lalo na sa Filipino.  Madaling makuntento ang Daddy kapag nakakarinig siya ng paliwanag kahit ito’y kasinungalingan.  Siguro, hindi pa nauubos ang kanyang pasensiya.  Alam naman niya na malapit na ang graduation namin, pero hindi niya binabanggit na maaaring hindi ako maka-graduate kung patuloy ako sa pagwawalang-bahala sa aking pag-aaral.  Lalong hindi siya bumabanggit tungkol sa pera, na nilulustay ko lang araw-araw sa pagko-computer sa maling paggamit nito.

            Dalawampung minuto na akong naglalaro sa computer, ayon sa aking relos.  Marami ring estudyanteng gaya ko ang naglalaro.  Napakamalas na mga magulang!  Pero mas masarap ang maglaro na lang o maging streetwise (naririnig kong sabi ng mga walang hilig sa pag-aaral) kaysa magbasa ng katakut-takot na libro sa library at maging nerd!  Sa palagay ko’y hindi lang nila kayang maging nerd dahil mga moron sila na hindi kasundo ang mga librong dapat pag-aralan.  Ngunit sa harap ng computer, bida at super-galing ang pakiramdam nila.  Sa totoo lang, hinihintay ko lang na magsawa ako sa pagko-computer at iiwanan ko na ang mga moron na nandito.  Kailan kaya?

            Sumandali akong nakadama ng pagtaas ng temperatura ng aking katawan dahil medyo exciting na ang habulan at bakbakan ng mga good and bad guys sa laro.

            May katabi akong estudyante na ayon sa kanya’y first year.  Regular din siya dito at pamilyar na siya sa akin.  “Labuyo Gid” ang tawag sa kanya, pinaikling labi, tuyo, at gilagid.  Mukha kasing tuyo at may makakapal na labi na parang jumbo hotdog.  Palaging nakabuka ang bibig at litaw na litaw ang gilagid kung ito’y ngumingiti, kahit bahagya.  Libang na libang o hibang na hibang siya sa harapan ng screen, luwa ang mga mata sa pagkakatitig dito, bidang-bida ang pakiramdam niya.

            Biglang bumukas ang pinto ng computer shop.  Hindi estudyante ang pumasok kundi isang lalaking medyo maskulado, palagay ko’y mga 45 years old, kasing tanda ni Dad.  Napatingin siya sa gawi ko.  Lumapit siya, pero hindi sa akin kundi sa katabi ko. 

            Napapalatak sa tuwa si Labuyo Gid sa kanyang paglalaro, napapabilis ang pagtuldok ng daliri niya sa keyboard.  Nakipanood na ang mama sa ginagawa niya at ako’y huminto sa paglalaro at iyong mama ang gusto kong obserbahan dahil naiintriga ako. 

            Hindi pa rin napapansin ito ni Labuyo.  Saka pa lang siya nag-angat ng mukha nang magsalita ang mama, na ama pala niya!

            “Dito ka pala pumapasok, hindi sa school!”  Nasundan ito ng katakut-takot na sermon at pagmumura na hindi kayang lamunin ng isang asong kalye, o ng matakaw na biik, at lalong hindi puwedeng i-print sa kahit anong magasin.  Magmumukhang santo ang aking tatay kung ikukumpara mo sa tatay na iyon.

            Lumabas na sila pero naririnig ko pa rin ang mga mura.  Kunsabagay, ordinaryo na lang iyon sa mga ordinaryong tao, pero masyadong cheap, walang finesse, ‘ika nga.  Wala na akong gana.  Isinuot ko ang aking uniporming puting polo. Makalabas na nga rin.

            “Pogi, wala pang kalahating oras, a,” sabi sa akin ng matabang bantay sa computer room, na ang katawan ay parang sumo wrestler.

             “May assignment pa ako sa Filipino,” sabi ko.  “Mahalaga iyon.”

             “Balik ka mamayang hapon, pogi.”

            “Oo, mas pogi ka,” ‘kako.  Pero hindi niya alam na hindi na ako babalik at maglalaro ng computer kahit kalian.

Sa Mambabasa:  Nalathala ito sa Liwayway noong Nobyembre 13, 2006 gamit ang pangalan ng aking anak na si Justin.

           

             

Palipad-Hangin

Nasa labas kami ng aming room, hinihintay ang pagdating ng propesor na magbibigay sa amin ng exam sa Animal Husbandry.  Nang mainip ako sa pagkakatayo sa tabi ng pinto, naglakad-lakad ako.  Naupo ako sa isang bench na di kalayuan sa aming room.  Natatanaw ko sa aking kaliwa ang ilang kaklase ko sa main entrance ng lobby, naglalakad papasok sa aming room.  Napapadaan ang ilan sa aking harapan kung nanggagaling sila sa kanlurang pinto ng Agriculture building.

            Hindi ko pinapansin ang pagdaan-daan nila sa harap ko, maliban lang kung matatanaw ko ang aking kaklaseng si Beverly.  Nang makatapos ako ng high school sa Wesleyan, nag-enroll ako ng kursong Agriculture sa CLSU.  Nakilala ko si Beverly at siya ang unang babaing nagustuhan ko.

            Hindi ko namalayan ang biglang pagdating niya.  Saka ko lang siya nasulyapan nang mapatapat siya sa akin.

            “Walang lakas ng loob,” sabi niya sa kanyang kausap nang makalagpas sila sa tapat ko.

            “Meron,” sabi ko, pero hindi ko sila tiningnan.

            Napatingin at napangiti si sa kasama niyang babae na kaklase ko rin.  Ah, malakas na ang loob ko ngayon.  Nalaman ko at alam din ng karamihan na break na sila ng boyfriend niyang si Black Pig (Tony Morones ang tunay niyang pangalan), iyon ang tawag sa kanya ni Beverly dahil maitim, ngipin lang ang maputi.

           

            Minsan ay nakasalubong ko noon sina Beverly at Black Pig.  Papasok ako sa pinto ng CLSU library at papalabas naman sila.  Kulay rosas ang paligid pag nakikita ko si Beverly.  At ang tinik, iyon si Black Pig, sino pa?

            “Nerbiyoso.  May daga sa dibdib,” sabi ni Beverly.

            “Patay na patay sa ‘yo.  Huwag siyang magkakamali’t pagugulungin ko siya!” parinig ni Black Pig bago sila nagtawanan.

            Black Pig, go to hell!  Mas bagay ka roon kaysa kay Beverly!  Gusto kong isigaw iyon pero namula ang mukha ko.

            Bakit ba nagpaparinig ang tao?  Dahil traydor, duwag, o bakla.  Kailangang ang parinig ay marinig, at ang nakarinig, karaniwan nang nagbibingi-bingihan dahil duwag din siya.  Pero sa taong matalas, matapang, sensitibo, may mga pagkakataong siya ay gumaganti rin ng parinig, o baka upakan ka na lang.

            Sa kaso ko, nauunahan ako talaga ng nerbiyos (pero hindi ako duwag) at kahit sigurado akong ako ang tinutukoy nila ay hindi agad ako makaganti.

            Malayo na ang nalalakad ng mga nagparinig sa akin ay saka pa lang ako nag-iinit, huli ang reaksiyon.  Tinanaw ko sila mula sa bintana ng library at papasok na sila sa canteen.  Sana ay ulitin ni Black Pig ang parinig at gugulong siya sa akin.  Pero malayo na sila.

            Ang parinig o pahaging ay mapakla, masakit.  Ang palipad-hangin ay matamis, mapanukso.  Pero pareho lang sila dahil hindi tuwirang sinasabi.

            Pero ang dating ng sinasabi ni Beverly sa akin ay isang matamis na palipad-hangin, mula sa kanyang mapanukso at mapupulang labi, na parang palaging naghihintay ng masuyong halik.  Pero paano kung nalagyan na ng tetano ni Black Pig?  Gusto ko pa rin?  No problemo.  Kung gusto ako ng babae at gusto ko rin, no problemo.  Paano kung . . . ah, wala iyan, bastos.

           

            Tumayo ako at lumakad patungo sa aming classroom.  Nakasalubong ko ang isang kaklase at sinabi niyang hindi matutuloy ang exam namin.  Bukas na lang daw.  Pumasok ako sa loob.  May mga kaklase na naiwan kahit walang hinihintay na propesor.  Nandoon pa rin sina Beverly, nakaupo sa gawing unahan na malapit sa mesa at blackboard.  Suwerte ko talaga.  Naupo ako sa bandang likod nila.

            “Ano’ng palagay niya sa akin, cheap?”  Kunwari ay nagtatanong siya sa katabi niyang si Pacua, ang bakla naming kaklase pero kamukha naman daw niya si Gringo Honasan. Pshaw, baka Gringa. “Kung halimbawa, nag-break kayo ng boyfriend mo, siyempre may manliligaw na naman.  Ano ako, cheap?  Hindi ako cheap!”

            “Bakit?  Virgin ka pa ba?” tanong ni Pacua.

            “Buwisit kang Pacua ka!  Basta, hindi ako cheap!” ulit niya.  “Pinapaikot ko lang siya, kumakagat naman.  Bopol.  Enga.  Walang alam sa mundo.  Ano siya?  Sinusuwerte?  Ano naman ang tingin niya sa akin?  Cheap?”

            Bigla akong tumayo.  Ayoko ko nang marinig ang susunod pang pahaging.  Hindi lang pala bulag ang umiibig.  Gusto ring maging bingi.

            Malayo na ako sa Agriculture building ay parang naririnig ko pa ring nagsasalita si Beverly.  Ginagantihan ko naman siya sa isip.  Cheap, cheap, cheap!  Ako ang nagmukhang cheap.  Ikaw, maganda ka nga pero pumatol kay Black Pig, sa isang pangit kaya pangit na rin ang tingin ko sa ‘yo!

            Isang linggo na ang nakararaan ay lalo akong naging inis kay Beverly.  Lalo pa’t nakikita kong meron na naman siyang manliligaw, o boyfriend kaya?  Hindi ko alam, hindi ako nakikialam.

            Kahapon, nasa loob ako ng library, nagbabasa ng diyaryo.  Dumating siya at naupo sa harapan ko.  Inilapag ko sa mahabang mesa ang newspaper at nakipagngitian sa kanya.  Hindi ko na naman maiwasan ang tumitig sa kanyang makinis at maputing mukha, sa kanyang parang bagong gising na mga mata.

            “Mr. Facundo, puwede ka bang maimbita?” tanong niya.

            Oh, parang madudurog ang puso ko sa lambing ng boses niya!  Pero teka, hindi naman Facundo ang apelyido ko kundi Raymundo.  Hindi na bale.

            “Para saan?”  tugon ko.  Excited pa ako.

            “Anniversary kasi ng fraternity namin sa Sabado.  Baka gusto mo ring maging member,” pag-iimbita niya.  Naalala ko ang nababasa ko tungkol sa mga fraternity at sa mga kababalaghang ginagawa nila.  Kaya biglang nag-iba ang timpla ng aking utak.

            “Pasensya ka na, Bevy,” ‘kako.  “Wala akong hilig diyan sa sinasabi nilang kapatiran.  Iba ako.”

            Nabigla siya sa sinabi ko at napasimangot.  Hindi niya inaasahan ang isasagot ko sa kanya.  Mayamaya, tumayo siya nang mamataan ang isang lalaking mala-jumbo hotdog ang mga labi, hindi ko kilala—tawagin ko na lang siyang Labi. Siya ang nakikita kong parang nanliligaw sa kanya, at sumabay na si Beverly sa paglabas sa library.

            Kaninang umaga, nagparinig ang kasama niyang si Pacua, alyas Gringa.  “Mataat ang pride!”  Mataas ang ibig niyang sabihin.  Hindi niya mabigkas ang s, kahit sa apelyido niya, kaya Pacua ang bigkas niya sa Pascua.

            Mahilig daw ako sa fried chicken.  Pero para sa akin, ang pride lang ang siyang tanging matatakbuhan ng isang taong may natitira pang respeto sa sarili.  Kung wala kang pride, wala kang galang sa sarili mo, wala kang kuwentang tao.

            Nakaramdam din ako ng lungkot kahit paano.  Hindi bale, marami namang pagpipilian si Beverly sa mga ka-frat niya.  Saka, unang taon ko pa lang dito sa CLSU. Marami pang mangyayari.  Maganda ba ang aking pagtanggi?  Ewan ko.  Ngunit ito ang siyang magbibigay daan para humanap ako ng kagaya niya at umibig uli, pero hindi na siya.

--Lorenzo A. Fernandez Jr.

Sa Mambabasa:  Nalathala ito sa Liwayway noong Enero 15, 2007, gamit ang pangalan ng aking anak.  Ito ang aking orihinal na katha bago ito inedit at lumabas sa Liwayway.